Yazı Detayı
16 Ocak 2021 - Cumartesi 22:28
 
Bir Ömür Misafir: Bahe
Haydar DEMİRTAŞ
mardinhabergazetesi@gmail.com
 
 

Orta okul yıllarında başlayan bir tanışma…

Orta okul yıllarımda tanıştığım Süryani arkadaşlarımın vesilesiyle haftada en az üç defa gittiğim Deyrulzafaran Manastırı’nda görmüştüm Bahe’yi. Her gittiğimde Bahe amcayı manastırın kapısında oturur vaziyette uzaklara dalarken bulurdum. Bahe amca bazen hayvanları otlatır, bazen temizlik yapardı. Yılların vermiş olduğu yorgunluk bedenine ve ruhuna yansımıştı, Bahe amcanın. 

Hayatımın bir parçası haline gelen bu yaşantının gizemini yıllar sonra fark edecektim.  Zaman akıp geçmiş üniversitenin iletişim bölümüne başlamıştım.  Birkaç belgesel çekim deneyimimden sonra Bahe amcanın hikayesini öğrendim. Bir belgeselci olarak bu hikâyenin kayıt altına alınması gerektiğine inanarak altı ay süren bir araştırma ve tanışma sürecinden sonra Bahe amcanın hikayesini ‘’Misafir’’ adıyla belgesel yapmaya karar verdim.  

Bahe amca, 1920’lerde üç çocuğuyla Suriye’ye gitmek zorunda kalan Süryani bir kadının Deyrulzafaran Manastırı’na terk etmek zorunda kaldığı bir çocuktu. Yıllar geçer, nice insanlar gelir gider fakat Bahe için zaman ve mekân durmuştur. Annesinin bir gün mutlaka geleceği umudunu kalbinden eksiltmeyen Bahe her gün bıkmadan usanmadan manastırın kapısında beklemeye koyulur. Akşam karanlığından erkenden uyur sabahın ilk ışıklarında ise uyanır. Zira bir an önce günlerin geçmesini ve annesinin kendisine gelmesini ister. Çoğu zaman hayallere dalar, gecenin karanlığında çıkan en ufak sese uyanır, yılların eskittiği kapısını aralar ve bir umutla etrafı seyreder. Bahe yetmiş beş yıl boyunca bu bekleyişini sürdürür. Nadiren ve özel günlerde manastır dışına çıkar. Onun ve onu tanıyanların deyimiyle manastır artık annesi, babası kısacası ailesi olmuştur. 

Yılların yaşattığı keder ve bekleyiş, Bahe’yi bir yandan da yalnızlaştırır. Manastırın tüm kalabalıklığına rağmen Bahe içine kapanır. Herkesle iletişim kurmaz, sadece kendisi istediğinde annesinin konusu açılır. Manastır ahalisinin sımsıkı sarıldığı Bahe, elden ayaktan düşse de beklemekten usanmaz. Hafızası gidip gelse de bir umuttur yaşamak onun için. Bu yaşantı herkes gibi beni de derinden etkiledi. Günlerce, haftalarca düşündürttü. Ve nihayet belgesel çekimi için aldığım kararı kendisi ve manastır ahalisiyle paylaştım. İşte o zaman Bahe’nin hikayesine dair yeni parçalar keşfettik. Çekim esnasında manastırı ziyaret eden bir misafir Bahe’nin ablasının Suriye’de yaşadığını aktardı.  Bunun üzerine çekim ekibiyle Suriye’ye doğru yola çıktık. Uzun bir arayış sonucunda Bahe amcanın ablasına ulaştık. Bahe amcanın fotoğraflarını ve videolarını ablasına gösterdik. Sonrası bir hüzün… Suriye dönüşünde kız kardeşinin videolarını Bahe amcaya izlettiğimizde ise derin bir sessizliğe büründü manastırın bir ömür misafiri Bahe amca. İlk günden itibaren bir bağ kurmuştuk Bahe amcayla. Çekimler esnasında ve sonrasında Bahe amca artık ailemizin bir parçasıydı adeta. 
Ve bir gün Manastır’dan bir taş eksildi… Bahe amcayı sonsuzluğa uğurladık…

 
Etiketler: Bir, Ömür, Misafir:, Bahe,
Yorumlar
Haber Yazılımı